Wednesday, July 14, 2010

dojrzewanie Madzi Brzeskiej 12

Doktorówna nie ma wyraźnego ani trwałego wpływu na otaczający ją świat. Ma za to ogromne znaczenie dla konstrukcji powieści i sposobu opowiadania albo raczej jest wygodnym narzędziem dla autora, który dzięki wykreowaniu postaci dojrzewającej kobiety osiąga wiele zamierzonych przez siebie efektów artystycznych. Ukoronowaniem jej działania na terenie powieści jest zakończenie otwarte utworu, które jest tym bardziej nieodgadnione im bardziej zmienna i niestabilna okazała się główna postać.





BIBLIOGRAFIA:

- Bolesław Prus, Emancypantki, Kraków 2003.

- Henryk Markiewicz, Proza dojrzałego realizmu, [w:] tegoż, Pozytywizm, Warszawa 2004, s. 153.

- Ewa Paczoska, Dojrzewanie, dojrzałość, niedojrzałość. Od Bolesława Prusa do Olgi Tokarczuk, Warszawa 2004.

- Edward Pieścikowski, „Emancypantka” i „Emancypantki”, [w:] tegoż, Nad twórczością Bolesława Prusa, Poznań 1989, s 78-96.

- Krystyna Kłosińska, Fantazmaty. Grabiński - Prus – Zapolska, Katowice 2004.

- Jan Zomkowski, Lekcja profesora Dębickiego, „Pamiętnik literacki” 1983, z 4, s 109-128

- Andrzej Szubert, Narrator w opowiadaniach Gabrieli Zapolskiej, „Acta Universitatis Wratislaviensis. Prace literackie”, nr 16, 1974, s 139-173.

- Maria Żmigrodzka, Problem narratora w teorii powieści XIX i XX wieku, „Pamiętnik Literacki”1963, nr 2, s 417- 447.

- Stanisław Eile, Światopogląd powieści, Wrocław 1973.

- Stefania Skwarczyńska, Wstęp do nauki o literaturze, t.1, Warszawa 1954.

- Stefania Skwarczyńska, Struktura świata poetyckiego, [w:] Z teorii literatury. Cztery rozprawy, Łódź 1948.

- Henryk Markiewicz, Autor i narrator, [w:] tegoż, Wymiary dzieła literackiego, Kraków 1996, s 89 -111.

No comments:

Post a Comment