Saturday, July 17, 2010

„LAURA I FILON” 9

„LAURA I FILON” 9
W wierszu obecna jest atmosfera nostalgii. Ca y świat Laury i Filona chyli się
stopniowo ku upadkowi. Pierwsza zwrotka przedstawia trochę posępną, tajemniczą,
a jednocześnie idylliczną naturę (szumiący, ponury i siny jawor, a z drugiej strony
różowe maliny w misternie uplecionym koszyku). Obraz jest sztuczny, traktowany
z dystansem, ale jednocześnie ciep y. Dzięki nagromadzeniu g osek l, m, ś, j
instrumentacja tej zwrotki jest jakby mi a, żeby nie powiedzieć przes odzona, ale
dzięki temu harmonijna.
W kolejnej zwrotce pojawiają się ludzie razem ze sztucznością swojej
pozy i oznakami przemijania (to, co pożó k o starzeje się). Trzeci wers wprowadza
dodatkowo zapach starości (książkowa, pożó k a woń) kontrastujący z obrazem
natury ze zwrotki pierwszej. Warstwa brzmieniowa też się jakby psuje. Pojawia się
dużo g osek ź, cz, ż, ś, c, które wprowadzają brzmienie kakofoniczne.
Ostatnia zwrotka jest już opowieścią o śmierci. Laura i Filon umówili się
pod jaworem po to, żeby rozsypać się w proch. Kolory wyblak y (blada suknia),
rozsypywanie się opisane jest g oskami syczącymi.
W ten sposób wiersz oddaje dzieje wszelkich obrazów utrwalanych przez
kulturę, modnych trendów poddanych próbie czasu. Na początku są żywe, choć
sztuczne, później zaczynają trącić myszką, aż w końcu zupe nie obumierają i
pozostają tylko w pamięci niektórych ludzi.
Trudno zdecydować, czy utwór jest bardziej polemiką z sielankową
manierą uczuciową sentymentalizmu14, czy ciep ym, choć niepozbawionym
krytyki, spojrzeniem na wszystko to, co zaciera up yw czasu. Zresztą może te
dwie interpretacje sobie nie przeczą? Bo można przecież tęsknić za czymś, co się
1
Por. Grażyna Maroszczuk, dz. cyt., s. 27.
wcześniej krytykowa o.

No comments:

Post a Comment