Saturday, July 17, 2010

NA AKT WESELNY 17

w 79: Pafu (łac. Paphos) – miasto na płd. zach. wybrzeżu Cypru, znane z prastarego kultu Wenus. Występujące w twórczości Horacego, min. w „Odzie XXX”. Nawiązywali do niego również twórcy barokowi – Szymon Zimorowic w „Roksolankach” i Kasper Twardowski w „Lekcjach Kupidynowych”;

w 80: płoche – tu: lekkie;

w 83: winna – tu: należna;

dań – danina;

w 84: cypryjska pani – Afrodyta, patrz objaśnienie do w 12;

w 86: szlija (szleja) – uprząż, parciane lub rzemienne pasy z postronkami zakładane koniowi na kark i pierś; tu: uprząż, którą Afrodyta zakłada gołąbkom na szyję;

w 90: wróżka – tu: wróżba;

w 91: flaga – burza;

w 92: bełt (bałt) – strzała;

w 95: Polluks (Polideukes) i Kastor – mitologiczni bracia, którzy kochali się tak bardzo, że nawet po śmierci zostali razem jako dwie jasno świecące na niebie gwiazdy;

w 100: domy książęce – patrz wyjaśnienie do w 77;
w 101: puklerz – okrągła, wypukła tarcza używana przez jazdę;

w 101/102: Postaw na puklerzu/ Możnym dawnych Jagiełłów, potomny rycerzu – sugestia, że Ignacy Potocki jest potomkiem Jagiełłów, której nie udało się zweryfikować, ponieważ dostępne drzewo genealogiczne Potockich nie sięga aż tak daleko wstecz. Może również chodzić o związek Potockiego z Wielkim Księstwem Litewskim, z którego pochodzili Jagiełłowie;
w 104: niepożyta – niepokonana, niezniszczona;
w 108: spór domów – konflikt między familią Czartoryskich, a Potockimi;

w 110: niepłona – niedaremna;

w 112: uf (ufiec) – hufiec;

w 115: przyrodzenie – natura;

w 116: jej sprawą – tu: za jej sprawą, z jej powodu;

w 122: chocia – chociaż;

w 125: łożnice – tu: najprawdopodobniej łożysko rzeki;

w 130: fortunny – szczęśliwy, błogosławiony;

w 134: Parnas – góra w Fokidzie, która w starożytności uchodziła za miejsce pobytu Muz, Apollona i Dionizosa; przebywali tam poeci i muzycy szukający natchnienia; umieszczenie Potockiego na Parnasie jest nawiązaniem do jego twórczości pisarskiej;

w 138: pod mądrą jego wodzą – z szyku zdania wynika, że Potocki ma świecić polskiej ziemi pod mądrą wodzą słońca. Nie jest to do końca jasne, ale najprawdopodobniej chodzi o podkreślenie wspaniałości pisarza Wielkiego Księstwa Litewskiego, który w dojrzalszym wieku ma jaśnieć jak gwiazda, czyli być chlubą ojczyzny;

w 141: padwan – pieśń miłosna;

w 144, 167: latorośl – młoda roślina;

w 145: nadgroda – nagroda;

w 146: karmia – karma, pokarm;

w 149: spółcześny – współczesny, czyli żyjący w tym samym czasie, co inny;

w 151: frasowliwy – frasobliwy, pełen troski;

No comments:

Post a Comment